طراحی شهرها برای قرن بیست و یکم

در اواخر سپتامبر سال جاری، سیل‌های ناگهانی خیابان‌های محله و راه پله‌های مترو را در شهر نیویورک پوشاند، زیرا بارندگی تاریخی منجر به لغو پروازها و بسته شدن جاده‌ها شد و مقامات شهری از مردم خواستند در خانه بمانند یا در محل خود پناه بگیرند. در برخی از مناطق شهر، تا 2.58 اینچ باران در یک روز بارید که نزدیک به 50 درصد بیشتر از حداکثر ظرفیت شبکه فاضلاب شهر است و باعث ایجاد مشکل فاضلاب برای بسیاری از منازل و مشاغل کم ارتفاع شده است.

به طور شهودی، هنگامی که یک رویداد آب و هوایی شدید به یک شهر می رسد، هر چه تعداد ساکنان آن بیشتر باشد، تعداد افراد تحت تأثیر بیشتر خواهد بود. بر اساس سرشماری ایالات متحده، در حال حاضر، 83 درصد از جمعیت ایالات متحده در محیط های شهری زندگی می کنند. انتظار می رود این تعداد در دهه های آینده افزایش یابد و تاب آوری آب و هوا در شهرها بسیار مهم باشد. در نتیجه، بسیاری از مردم این تصور را دارند که وسعت روزافزون شهرها باعث بدتر شدن آب و هوای شدید برای مردم ساکن در آنجا شده است.

با این حال شهرها توسط انسان طراحی و ساخته می شوند. بنابراین منطقی است که اگر برخی از روش‌های توسعه زمین قرار گرفتن جمعیت در معرض آب و هوای شدید را افزایش دهند، برخی دیگر ممکن است پتانسیل کاهش یا حتی کاهش قرار گرفتن در معرض جمعیت را با تغییر اقلیم در دهه‌های آینده داشته باشند.

برای بررسی این ایده، محقق دانشگاه دلاور، جینگ گائو، استادیار کالج زمین، اقیانوس و محیط زیست و عضو هیئت علمی رسمی در موسسه علوم داده، و همکار ملیسا بوکوفسکی، دانشیار دانشکده محیط زیست هاوب دانشگاه. و منابع طبیعی وایومینگ، بررسی می‌کند که چگونه تغییرات در زمین و جمعیت شهری بر قرار گرفتن جمعیت‌های آینده در معرض تغییرات آب و هوایی در اواخر قرن بیست و یکم تأثیر می‌گذارد.

محققان مناطق شهری در قاره ایالات متحده، از جمله شهرهای بزرگ و کوچک، با تراکم توسعه متفاوت و در مناطق آب و هوایی مختلف را مورد بررسی قرار دادند. آنها از یک مدل مبتنی بر داده که توسط گائو توسعه داده شد برای پیش بینی چگونگی رشد مناطق شهری کشور تا سال 2100 بر اساس روندهای توسعه که در 40 سال گذشته مشاهده شده است، استفاده کردند. تیم تحقیقاتی بررسی کردند که چگونه این تغییرات در زمین شهری می تواند بر شرایط آب و هوایی شدید مانند امواج گرما، امواج سرد، بارندگی شدید و رعد و برق شدید تأثیر بگذارد. آنها سپس تجزیه و تحلیل کردند که در پایان قرن چه تعداد از مردم تحت شرایط مختلف آب و هوایی و توسعه شهری در معرض این افراط ها قرار می گیرند.

شبیه‌سازی‌های تیم تحقیقاتی نشان داد که در پایان قرن بیست و یکم، نحوه چیدمان یا سازمان‌دهی فضایی یک شهر، که اغلب به عنوان الگوی زمین شهری از آن یاد می‌شود، پتانسیل کاهش قرار گرفتن جمعیت در معرض تغییرات آب و هوایی آتی، حتی در طول موج‌های گرما را دارد. تحت نرخ های بسیار بالای گسترش شهری. علاوه بر این، نحوه طراحی منظر شهری – به این معنی که ساختمان ها چگونه گروه بندی یا پراکنده می شوند و چگونه با محیط سازگار می شوند – به نظر می رسد بیش از اندازه شهر مهم باشد. این درست است حتی زمانی که تغییرات آب و هوایی باعث افزایش قرار گرفتن در معرض جمعیت می شود.

این یافته‌ها برای همه شهرها، از مناطق بزرگ شهری مانند نیویورک گرفته تا شهرهای کوچکتر در بافت‌های روستایی مانند نیوآرک، دلاور، اعمال می‌شود.

گائو گفت: «صرف نظر از وسعت شهر، الگوهای زمین شهری به خوبی برنامه ریزی شده می تواند قرار گرفتن مردم در معرض تغییرات آب و هوایی را کاهش دهد. به عبارت دیگر، شهرهای بزرگ و کوچک می توانند با سازماندهی بهتر توسعه زمین خود، خطرات ناشی از شرایط آب و هوایی شدید را کاهش دهند.

این یافته ها با تصورات رایج فعلی متفاوت است. گائو گفت، برای مثال، ادبیات موجود در این زمینه تقریباً به طور انحصاری بر محدود کردن اندازه توسعه شهری متمرکز است.

در مقابل، یافته‌های جدید این تحقیق، محققان و دست اندرکاران را از طیف گسترده‌ای از زمینه‌های مرتبط تشویق می‌کند تا درباره نحوه طراحی و ساخت شهرها تجدیدنظر کنند تا بتوانند با محیط طبیعی منطقه‌ای خود هماهنگ باشند و در طولانی مدت در برابر خطرات بالقوه آب و هوایی انعطاف‌پذیرتر باشند. اجرا کن من می دوم.

گائو اثرات تغییر آب و هوا و الگوهای زمین شهری را بر خطرات شدید آب و هوا با تأثیرات رژیم غذایی و سطح فعالیت افراد بر خطر مشکلات سلامتی مقایسه کرد. او گفت که الگوهای زمین شهری که به درستی طراحی شده اند، مانند ورزش بدنی هستند که با انتخاب های غذایی ضعیف مقابله می کند و به کاهش خطر بیماری کمک می کند و در عین حال به فرد کمک می کند تا به طور کلی سالم تر شود.

گائو گفت: «الگوهای زمین شهری که با دقت طراحی شده‌اند نمی‌توانند به طور کامل افزایش مواجهه جمعیت با شرایط آب و هوایی شدید در نتیجه تغییرات آب و هوایی را از بین ببرند، اما می‌توانند کاهش قابل توجهی در افزایش خطرات ایجاد کنند».

گائو گفت و هزینه شروع کم است. اقدامات گزافی مانند تسطیح و بازسازی یک منطقه بزرگ به یکباره ضروری نیست.

در عوض، زمانی که بخش‌های موجود شهر را می‌سازیم و نوسازی می‌کنیم، باید تفکر خود را طوری تنظیم کنیم که چگونه توسعه و نوسازی جدید نحوه قرارگیری شهر به‌عنوان یک کل در محیط طبیعی خود و چگونگی شهر و محیط اطراف آن را تغییر می‌دهد. گائو گفت: یک سیستم یکپارچه انسان و محیط زیست در مقیاس بزرگ در دراز مدت. “کلید این است که از هم اکنون نحوه تفکر خود را در مورد توسعه تنظیم کنیم.”

مراحل بعدی کار

محققان در حال کار بر روی شناسایی ویژگی های خاصی از چیدمان فضایی یک شهر هستند که ممکن است آن را در برابر شرایط آب و هوایی شدید آینده کم و بیش انعطاف پذیر کند. شناسایی این الگوها می تواند به هدایت توسعه ای کمک کند که در مواجهه با موارد فزاینده آب و هوای شدید انعطاف پذیرتر باشد. از طریق تلاش های خود، تیم تحقیقاتی امیدوار است که پیشنهادات عملی در مورد چگونگی طراحی و ساخت مناطق شهری ارائه دهد که قرار گرفتن ساکنان خود را در معرض شرایط آب و هوایی شدید در دراز مدت کاهش دهد.

نکته مهم این است که محققان تاکید کردند که این ویژگی‌ها احتمالاً از منطقه‌ای به منطقه دیگر، اکنون و با تغییرات آب و هوایی متفاوت است. به عنوان مثال، آنچه در فونیکس خشک، آریزونا کار می کند، احتمالاً با آنچه در نیواورلئان مرطوب، لوئیزیانا کار می کند، متفاوت خواهد بود. به همین ترتیب، آنچه ممکن است امروز برای یک شهر کارساز باشد، ممکن است با آنچه در آینده با تغییر شرایط آب و هوایی کار خواهد کرد، متفاوت باشد.

بوکوفسکی گفت: «در نهایت، ما می‌خواهیم کارمان به طور مستقیم به تلاش‌های طراحی و برنامه‌ریزی شهری، ارائه بینش‌ها و ابزارهایی برای تصمیم‌گیرندگان برای تأثیرگذاری بر رفاه اجتماعی و زیست‌محیطی بلندمدت در مقیاس کمک کند». اما ابتدا باید شناسایی کنیم که چه الگوهای توسعه ای می تواند تاب آوری بلندمدت آب و هوای شهرهای مختلف را بهبود بخشد. ما در آینده به همکاری ادامه خواهیم داد.”