غیبت
نوشته مگان آواکیان
درمانی امیدوارکننده برای بیماری سلول داسی شکل
یک مطالعه با بودجه NIEHS بر روی موش ها نشان داد که چگونه قرار گرفتن در معرض کلر منجر به سندرم حاد قفسه سینه (ACS) می شود که یکی از علل اصلی مرگ و میر در بیماران مبتلا به بیماری سلول داسی شکل (SCD) است. نتایج به یک درمان بالقوه نجات دهنده زندگی برای بیماران SCD در معرض کلر اشاره می کند. کلر در برخی از محصولات پاک کننده خانگی یافت می شود و اغلب در حوادث صنعتی و جنگ های شیمیایی یافت می شود.
SCD گروهی از اختلالات خونی است که در آن پروتئین هموگلوبین معیوب است و باعث پاره شدن گلبول های قرمز (RBC) می شود. محققان از موش های دستکاری شده ژنتیکی شبیه SCD در انسان (موش های داسی شکل) استفاده کردند و آنها را با موش های کنترل سالم با هموگلوبین انسانی مقایسه کردند. آنها هر دو گروه را در معرض گاز کلر یا هوای معمولی قرار دادند و بقا، آسیب ریه، و همولیز یا تجزیه گلبول های قرمز را که هموگلوبین را در خون آزاد می کند، ارزیابی کردند. آنها این فرآیند را تکرار کردند، اما به موش ها هموپکسین تزریق کردند که به هموگلوبین متصل می شود.
در مدت شش ساعت پس از قرار گرفتن در معرض کلر، 64 درصد از موش‌های داسی مردند، در حالی که هیچ یک از گروه‌های کنترل نمردند. در مقایسه با گروه شاهد، موش‌های داسی زنده‌مانده همولیز و آسیب ریه داشتند. همولیز منجر به افزایش سطح خونی همو، یکی از اجزای هموگلوبین که باعث آسیب ریه می شود، شد. درمان پس از مواجهه با هموپکسین به طور قابل توجهی بقا را بهبود بخشید و سطح همو خون و آسیب ریه را کاهش داد. گلبول‌های قرمز موش‌های داسی که در معرض کلر قرار دارند، کربونیلاسیون بالایی دارند که باعث افزایش پارگی سلولی می‌شود. کربونیلاسیون پس از درمان با هموپکسین وجود ندارد.
به گفته نویسندگان، نتایج نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض کلر باعث ایجاد نتایج مشابه ACS در موش‌های داسی شکل می‌شود و درمان با هموپکسین پس از قرار گرفتن در معرض، مرگ و آسیب ریه را کاهش می‌دهد.
نقل قول: آلیشلاش اس، ساپکوتا ام، احمد اول، مکلین کی، احمد نا، مولیوداس ای، دوران اس، آلبرت سی جی، آگاروال اس، فورد دی، آمبالاوانان ان، جیلینگ تی، ماتالون اس. 2021. استنشاق کلر باعث ایجاد سندرم حاد قفسه سینه در یک مدل موش سلول داسی شکل انسانی می شود و با هموپکسین پس از مواجهه بهبود می یابد. Redox Biol 44:102009.
دمای بالاتر با ذخیره تخمدان کمتر همراه است
محققان با حمایت مالی NIEHS دریافتند زنانی که در معرض دماهای گرمتر هستند ذخیره تخمدان کمتری دارند. ذخیره تخمدان به تعداد و کیفیت تخمک های زنان اشاره دارد. کاهش ذخیره تخمدان توانایی زنان را برای باردار شدن کاهش می دهد.
این مطالعه شامل 631 زن 18 تا 45 ساله بود که در مطالعه بهداشت باروری ماساچوست ثبت نام کردند. محققان با استفاده از آدرس خانه هر زن، قرار گرفتن روزانه در معرض دمای محیط را به مدت سه ماه، یک ماه و دو هفته قبل از مطالعه ذخیره تخمدان ارزیابی کردند. آنها از اولتراسوند برای اندازه گیری تعداد فولیکول های آنترال (AFC) استفاده کردند که اندازه گیری ذخیره تخمدان است.
قرار گرفتن در معرض دماهای بالاتر با AFC کمتر همراه بود. به طور خاص، افزایش 1 درجه سانتیگراد در دمای میانگین حداکثر سه ماه قبل از آزمایش ذخیره تخمدان با 1.6٪ کاهش AFC همراه بود. این رابطه منفی باقی ماند اما در یک ماه و دو هفته قبل از آزمایش AFC ضعیف شد. رابطه منفی بین دما و AFC در ماه های نوامبر تا ژوئن نسبت به ماه های تابستان قوی تر است. به گفته محققان، این نشان می دهد که زنان ممکن است در زمان های خاصی از سال بیشتر مستعد گرما باشند، احتمالاً به این دلیل که آنها با گرمای تابستان سازگار هستند.
به گفته محققان، یافته های این مطالعه این نگرانی را ایجاد می کند که افزایش مداوم دمای کره زمین به دلیل تغییرات آب و هوایی می تواند منجر به تسریع پیری باروری در زنان شود.
نقل قول: Gaskins AJ، Minguez-Alarcon L، VoPham T، Hart JE، Chavaro JE، Schwartz J، Souter I، Laden F. 2021. اثر دمای محیط بر ذخیره تخمدان. بارور استریل; doi: 10.1016/j.fertnstert.2021.05.091. [Online 8 June 2021]
اطلس ژن منشا سرطان سینه را روشن می کند
دریافت کنندگان کمک هزینه NIEHS یک اطلس بیان ژن ایجاد کردند که ترکیب سلولی غده پستانی را در طول مراحل زندگی به تصویر می کشد و سرنخ هایی از چگونگی ایجاد سرطان سینه ارائه می دهد. سینه زنان از انواع مختلفی از سلول ها تشکیل شده است و در طول رشد، بارداری و یائسگی تحت سازماندهی مجدد قرار می گیرد که خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد.
برای ساخت اطلس، محققان از داده های توالی RNA تک سلولی استفاده کردند که بیان ژن و پروتئین را در یک سلول جداگانه ارزیابی می کند. آنها داده های 50000 سلول پستانی موش را که شامل 8 مرحله زندگی و 24000 سلول پستانی انسان بالغ بودند، یکپارچه کردند.
داده ها سه گروه را تشکیل می دهند. آنها با استفاده از نشانگرهای ژنتیکی شناخته شده، این خوشه ها را به عنوان سه نوع سلول اپیتلیال پستان شناسایی کردند. این خوشه ها سلول های بنیادی پستانی جنینی هستند که می توانند هر نوع سلول اپیتلیال را ایجاد کنند. روش‌های محاسباتی پیشرفته نشان می‌دهند که اپیتلیوم پستان از سلول‌های بنیادی پستانی جنینی منشأ می‌گیرد که از طریق سلول‌های پیش‌ساز پس از تولد به سلول‌های اپیتلیال تمایز می‌یابند.
محققان پروفایل های ژنتیکی هر نوع سلول اپیتلیال را با ژن های شناخته شده مرتبط با سرطان برای استنباط منشا سلول های سرطان سینه مقایسه کردند. این می تواند به تعیین منشا تومور کمک کند، زیرا سرطان اغلب از یک سلول تبدیل شده شروع می شود. آنها همچنین بررسی کردند که چگونه سازماندهی مجدد در طول مراحل مختلف زندگی، ترکیب سلولی پستان و خطر ابتلا به سرطان پستان را تغییر می دهد. به عنوان مثال، در طول بارداری، پستان سلول‌های اپیتلیال پایه افزایش یافته است، که به طور بالقوه خطر ابتلا به زیرگروه پایه سرطان سینه را افزایش می‌دهد. به گفته نویسندگان، اطلس بینشی در مورد ترکیب سلولی و توسعه انواع زیرمجموعه سرطان سینه ارائه می دهد.
نقل قول: Saeki K، Chang G، Kanaya N، Wu X، Wang J، Bernal L، Ha D، Neuhausen SL، Chen S. 2021. اطلس بیان ژن سلول پستانی رویدادهای بازسازی سلول های اپیتلیال را به سرطان سینه پیوند می دهد. Commun Biol 4(1):660.
ژن های جفت اثرات قرار گرفتن مادر در معرض هوای آلوده را به جنین در حال رشد منتقل می کنند
بر اساس یک مطالعه جدید با بودجه NIEHS، جفت ممکن است نقش مهمی در انتقال اثرات آلودگی هوای ذرات معلق (PM2.5) در دوران بارداری به جنین در حال رشد داشته باشد. محققان دریافتند که قرار گرفتن مادر در معرض PM2.5 در دوره های خاصی از بارداری منجر به کاهش رشد جنین به ویژه در زنان می شود.
این مطالعه شامل 840 زن و فرزندانشان بود که در مطالعه کوهورت تولد رود آیلند بین سال‌های 2009 تا 2013 ثبت‌نام کردند. محققان با استفاده از الگوهای مکانی-زمانی و آدرس خانه زنان، قرار گرفتن در معرض هفتگی مادر با PM2.5 را از 12 هفته قبل از لقاح تا تولد ارزیابی کردند. آنها یک شبکه ژنی جفتی که قبلا توسعه یافته بود را با داده های قرار گرفتن در معرض PM2.5 برای شناسایی ژن های مرتبط با قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا پوشش دادند. آنها از سن حاملگی و وزن هنگام تولد برای ارزیابی رشد جنین استفاده کردند.
محققان یک پنجره حساس را شناسایی کردند که 12 هفته قبل و 13 هفته بعد از بارداری را شامل می شد، که در طی آن قرار گرفتن بیشتر مادر در معرض PM2.5 با وزن کمتر نوزاد هنگام تولد و سن حاملگی کوتاه تر در تمام نقاط زمانی مرتبط بود. نوزادان دختر به ویژه در برابر نقص رشد جنین ناشی از PM2.5 آسیب پذیر هستند. اختلال در ژن‌های جفت مهم برای انتقال آمینو اسید و تنفس سلولی با قرار گرفتن مادر در معرض PM2.5 و وزن نوزاد هنگام تولد همراه بود، که نشان می‌دهد جفت اثرات مربوط به آلودگی هوا را به جنین در حال رشد منتقل می‌کند.
به گفته نویسندگان، نتایج نشان می‌دهد که قرار گرفتن مادر در معرض PM2.5 ممکن است برنامه‌ریزی جفتی رشد جنین را تغییر دهد و پیامدهای بالقوه‌ای برای پیامدهای سلامت پایین‌دستی داشته باشد.
نقل قول: Deyssenroth MA، Rosa MJ، Eliot MN، Kelsey KT، Kloog I، Schwartz JD، Wellenius GA، Peng S، Hao K، Marsit CJ، Chen J. 2021. شبکه های ژن جفت در حد فاصل بین قرار گرفتن در معرض PM2.5 مادر در اوایل بارداری و کاهش وزن نوزاد هنگام تولد. Environ Res 199:111342.
(مگان آواکیان نویسنده علمی MDB Inc.، پیمانکار بخش تحقیقات و آموزش فوق برنامه NIEHS است.)
