قلب سالم نیاز به دو پروتئین دارد که با هم کار کنند

به گفته دانشمندان مؤسسه ملی بهداشت و همکارانشان، دو پروتئین که به هورمون های استرس متصل می شوند، برای حفظ سلامت قلب در موش ها با هم کار می کنند. این پروتئین‌ها، گیرنده‌های هورمون استرس معروف به گیرنده گلوکوکورتیکوئید (GR) و گیرنده معدنی کورتیکوئید (MR)، برای حمایت از سلامت قلب با هم کار می‌کنند. هنگامی که سیگنال بین دو گیرنده از تعادل خارج می شود، موش ها دچار بیماری قلبی می شوند. این کار که در 16 آوریل در Science Signaling منتشر شد، می‌تواند منجر به توسعه ترکیبات درمانی شود که به افراد در معرض خطر حمله قلبی کمک می‌کند.

استرس با تحریک غدد فوق کلیوی برای تولید هورمونی به نام کورتیزول، خطر مرگ ناشی از نارسایی قلبی را افزایش می دهد. کورتیزول در پاسخ جنگ یا گریز نقش دارد و به GRs و MR در بافت‌های مختلف بدن متصل می‌شود تا التهاب را کاهش دهد. اگر سطح کورتیزول برای مدت طولانی بیش از حد بالا بماند، عوامل خطر رایج برای بیماری قلبی، مانند کلسترول و گلوکز خون و فشار خون بالا، ممکن است رخ دهند.

نویسنده اصلی، رابرت اوکلی، دکترا، اولین بار در دهه 1990 زمانی که دانشجویی با جان سیدلوفسکی، دکترای دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل بود، یک GR ناکارآمد را شناسایی کرد. بلافاصله پس از این کشف، دانشمندان دیگر دریافتند که افرادی که مقادیر بالاتر از میانگین این GR تغییر یافته دارند، در معرض خطر بیشتری برای بیماری قلبی هستند. بر اساس این یافته، Oakley و Sydlowski یک سویه موش فاقد GR قلبی را در آزمایشگاه خود در موسسه ملی علوم بهداشت محیطی (NIEHS)، بخشی از NIH آزمایش کردند. این حیوانات به طور خود به خود قلب های بزرگ شده ای را ایجاد کردند که منجر به نارسایی قلبی و مرگ می شود. هنگامی که تیم یک سویه موش بدون MR قلبی تولید کرد، قلب حیوانات به طور طبیعی کار کرد.

سپس اوکلی و سیدلوفسکی به این فکر افتادند که اگر هر دو گیرنده از بافت قلب غایب باشند چه اتفاقی می‌افتد، بنابراین سویه دیگری از موش ساختند که فاقد GR و MR بود. آنها فرض کردند که این موش های ناک اوت دوگانه مشکلات قلبی مشابه یا بدتر از موش های بدون GR دارند.

اوکلی گفت: در کمال تعجب، قلب ها در برابر بیماری قلبی مقاوم بودند.

سیدلوفسکی این نظریه را مطرح کرد که چرا به نظر می رسد موش های دو ناک اوت در برابر بیماری قلبی محافظت می شوند. او گفت که این موش‌ها تغییرات ژنی را که منجر به نارسایی قلبی می‌شود، نداشتند، همانطور که در موش‌های GR-null مشاهده شد، در حالی که بهبود عملکرد ژن‌هایی که از قلب محافظت می‌کنند را نشان دادند. اگرچه قلب این موش ها به طور طبیعی کار می کرد، اما در مقایسه با قلب های بدون MR کمی بزرگ شده بود.

با این حال، هدف نهایی درمان افراد مبتلا به بیماری قلبی است. سیدلوفسکی گفت که در گذشته، زمانی که محققان هورمون‌های مصنوعی را برای این کار طراحی کردند، مولکول‌هایی ساختند که تنها روی یک گیرنده کار می‌کرد.

سیدلوفسکی گفت: “ما پیشنهاد می کنیم که از آنجایی که GR و MR با هم همکاری می کنند، رویکرد بهتر این است که دارویی بسازیم که همزمان روی هر دو گیرنده کار کند.” این می تواند به بیماران مبتلا به بیماری قلبی کمک کند و از بیماری قلبی بعدی جلوگیری کند.

شماره کمک هزینه:
ZIAES090057

مرجع: Oakley RH، Cruz-Topete D، He B، Foley JF، Myers PH، Xu X، Gomez-Sanchez CE، Chambon P، Willis MS، Cidlowski JA. 2019. گیرنده های گلوکوکورتیکوئیدی و مینرالوکورتیکوئیدی کاردیومیوسیت به طور مستقیم و آنتاگونیستی بیماری قلبی را در موش تنظیم می کنند. سیگنال علمی; doi: 10.1126/scisignal.aau9685 [Online 16 April 2019].