مورد آسیب شناسی ماه – شاهین کوپر

به نظر می رسید قادر به پرواز نبود، لاغر، افسرده، کم آب بود و به راحتی دستگیر می شد. هیچ نشانه ای از تروما وجود نداشت. در معاینه، شاهین علائم بالینی متعددی از جمله بند انگشت، ضعف لگن و ناهنجاری خفیف را نشان داد. شاهین یک شب پس از دریافت مایعات جان خود را از دست داد. چندین پرنده دیگر (جیس، کلاغ و سایر شکارچیان) مرده یا با علائم عصبی در همان منطقه یافت شدند.

یافته های ناخالص: در معاینه خارجی، کیل برجسته بود. حفره دهان (از جمله زبان) و حنجره حاوی تعداد زیادی گره سفید برجسته بود. خراش‌های متعدد در دو طرف پشتی و جانبی کارپ و کانون‌های پرخون متعدد در پاها مشاهده شد. در داخل، حداقل چربی زیر جلدی، احشایی و اپی کاردی وجود داشت. کیسه های هوا ضخیم و مات با گره های متعدد، نامنظم، زرد تا سبز بودند (شکل 1A). ریه ها صورتی روشن و هوادهی شده با پلاک های متعدد زرد تا سبز روی سطح هستند که بزرگ ترین آنها 2×2 میلی متر است. کبد دارای ندول‌های چند کانونی خفیف سفید تا قهوه‌ای با قطر 1 میلی‌متر و همچنین کانون‌های میلیاری متعدد بود (شکل 1B). طحال و کلیه ها دارای گره هایی مشابه با ندول های کبد بودند.

یافته های هیستوپاتولوژیک: در بیش از 50 درصد از تمام نواحی ریه، ندول‌های تصادفی چند کانونی تا هم‌پیوسته وجود دارند که ساختار بافت را از بین می‌برند و پارانشیم طبیعی‌تر اطراف را فشرده می‌کنند. گره ها بر روی بقایای ائوزینوفیلیک و نکروزه که توسط ماکروفاژهای اپیتلیوئیدی فراوان و تعداد کمی لنفوسیت و سلول های پلاسما احاطه شده اند، متمرکز شده اند (شکل 2B). سیتوپلاسم ماکروفاژها با رنگ‌آمیزی ضعیف و متعدد به باکتری‌های باسیل آمفوفیلیک به شدت گسترش یافت (H&E شکل 2B). با رنگ‌آمیزی Ziehl-Neelsen، باکتری‌های اسیدفست 1×2 میکرومتر داخل هیستیوسیتی و خارج سلولی سرخابی روشن هستند (شکل 2B ورودی). در زیر مخاط کام نرم، گرانولوم های مشابه با افزودن بسیاری از سلول های غول پیکر چند هسته ای اطراف هسته نکروزه، که بیشتر توسط ماکروفاژهای اپیتلیوئیدی احاطه شده بودند (شکل 2A) و حاوی باکتری های اسید-فاست (شکل 2B) وجود داشت. گرانولوم های مشابهی در کیسه های هوایی، کبد، مری، کلیه، پیشگیرانه و بطن یافت شد. کبد به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و بیش از 90 درصد از پارانشیم طبیعی با گرانولوم جایگزین شده است. یافته های جانبی اضافی شامل برش های مقطعی نماتدهای آفاسمید در زبان و نماتدهای اسپیرورید در غدد پیش بطنی بود.

تشخیص/های مورفولوژیکیکام نرم، مری، کیسه‌های هوایی، ریه‌ها، کبد، طحال، کلیه، پروونتریکولوس، بطن: گرانولوم‌ها، چند کانونی تا ادغام‌شونده، شدید، با باکتری‌های متعدد داخل هیستیوسیتی و خارج سلولی اسید فست سازگار با مایکوباکتریوم آویوم در شاهین کوپر (cooperii accipiter).

بیماری: مایکوباکتریوز، سل پرندگان.

اتیولوژی: مایکوباکتریوم آویوم.

توزیع: همه جا در بیشتر نقاط جهان یافت می شود، اگرچه گونه های خاصی ممکن است با مناطق خاصی مرتبط باشند. وقوع در پرندگان وحشی در گونه هایی که به طور مکرر با حیوانات اهلی تعامل دارند یا در مناطقی با تراکم پرندگان زیاد شایع تر است.

فصلی بودن: هیچ فصلی واقعی در ارتباط با این بیماری وجود ندارد، اگرچه وقوع ممکن است با مهاجرت و سایر عوامل متفاوت باشد.

محدوده میزبان: هر دو گونه پرنده و پستاندار می توانند تحت تأثیر قرار گیرند مایکوباکتریوم آویوم به درجه ای متفاوت. پرندگان، خوک ها، راسو و خرگوش بیشتر مستعد ابتلا هستند. مرغ‌های اهلی، بلدرچین و کبک از پرندگانی هستند که بیشتر مبتلا می‌شوند.

انتقال: این ارگانیسم می تواند ماه ها در محیط باقی بماند و امکان انتقال از راه های متعدد را فراهم کند. حالت های رایج شامل تماس مستقیم، استنشاق، مصرف یا زخم های آلوده است.

علائم بالینی: علائم بالینی بسته به شکل بیماری و سیستم‌های بدن که گرانولوم ایجاد می‌کنند متفاوت است، که تشخیص تنها با علائم بالینی را دشوار می‌کند. ثابت ترین یافته ها شامل لاغری، ضعف، بی حالی و بی حالی است که با پیشرفت بیماری رخ می دهد.

آسيب شناسي: در گونه های پرندگان، شایع ترین اندام های آسیب دیده کبد و طحال هستند، اما ضایعات را می توان در تمام سیستم های اندام، حتی مفاصل و نخاع یافت. این با گونه‌های پستانداران متفاوت است، که بیشتر احتمال دارد ضایعاتی در ریه‌ها و غدد لنفاوی داشته باشند. ضایعات اولیه گرانولوم هایی به قطر 1 تا چند میلی متر، قهوه ای تا زرد و گاهی شکننده هستند. اکثر پرندگان تحلیل رفتن و آتروفی عضلات سینه ای را نشان می دهند.

تشخیص: تشخیص دقیق ترین در کالبد شکافی است. رنگ آمیزی اسید فست مقاطع بافت شناسی می تواند تشخیص دهد مایکوباکتریوم sp. تشخیص گونه نیاز به جداسازی و شناسایی با PCR دارد.

نگرانی سلامت عمومی: انسان‌ها نسبتاً نسبت به سل پرندگان مقاوم هستند، اما مواردی گزارش شده است. افراد مبتلا معمولاً همبودی دارند یا سیستم ایمنی آنها سرکوب شده است که امکان عفونت آسان‌تر را فراهم می‌کند.

تاثیر بر جمعیت حیات وحش: در طبیعت، مایکوباکتریوز بیشتر از موارد انقراض باعث مرگ حیوانات می شود. آلودگی آب یا خاک در اثر شیوع خانگی، پتانسیل ایجاد بیماری در گونه های حیات وحش در معرض خطر را دارد.

مدیریت: تشخیص سل در حیوانات زنده دشوار است و درمان اغلب بی اثر است. با توجه به این عوامل، در صورت امکان، کاهش جمعیت گله بهترین واکنش برای جلوگیری از گسترش بیشتر در جمعیت های وحشی است. با توجه به تداوم مایکوباکتریوم sp. در محیط زیست، ضد آلودگی موثر محیط اطراف طغیان (خانگی و وحشی) گامی حیاتی در جلوگیری از قرار گرفتن در معرض حیات وحش است. باید از ورود پرندگان به منطقه طغیان تا زمانی که آلودگی زدایی صورت نگرفته جلوگیری شود.

منابع:

• Tell LA، Ferrel ST، Gibbons PM، 2004، مایکوباکتریوز پرندگان در پرندگان شکاری آزاد در کالیفرنیا: 6 مورد (1997-2001). J. از Avian Med. سرگ. 18 (1): 30-40.
• سازمان زمین شناسی آمریکا 1999 راهنمای میدانی بیماری های حیات وحش: رویه های عمومی صحرایی و بیماری های پرندگان، https://pubs.er.usgs.gov/publication/itr19990001. دسترسی به دسامبر 2023.
• Wunschmann A، Armien AG، Hofle U، Kinne J، Lowenstine LJ، Shivaprasad HL. 2018. پرندگان شکاری. که در: آسیب شناسی حیوانات وحشی و باغ وحش. Terio KA، McAloose D، St. Leger J، ویراستاران. انتشارات آکادمیک، الزویر. سن دیگو. 729-30. https://doi.org/10.1016/B978-0-12-805306-5.00030-4