اختلال دوقطبی با خطر بیشتر مرگ زودرس نسبت به سیگار مرتبط است

یک مطالعه جدید و بزرگ نشان می دهد که ابتلا به اختلال دوقطبی با افزایش چهار تا شش برابری خطر مرگ زودرس مرتبط است، که نشان می دهد تلاش های پیشگیرانه بیشتری مورد نیاز است.

در مقابل، افرادی که تا به حال سیگار کشیده‌اند، تقریباً دو برابر بیشتر از افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، در معرض خطر مرگ زودرس بودند – صرف نظر از اینکه آنها مبتلا به اختلال دوقطبی هستند یا نه.

تیمی از دانشگاه میشیگان، محل یکی از بزرگترین مطالعات بلندمدت جهان بر روی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، یافته‌های خود را در ژورنال گزارش می‌کنند. تحقیقات روانپزشکی.

به گفته محققان، تفاوت فاحش در مرگ و میر، و تفاوت در سلامت و شیوه زندگی که احتمالاً به آن کمک می کند، باید تلاش های بیشتری را برای جلوگیری از مرگ های زودهنگام ایجاد کند.

«اختلال دوقطبی مدتهاست که به عنوان عامل خطر آناستازیا یوکام، نویسنده اصلی این مطالعه و سرپرست داده های برنامه تحقیقاتی در برنامه تحقیقاتی دوقطبی هاینز اس پرچتر، می گوید: در مورد مرگ و میر، اما همیشه از دریچه سایر علل رایج مرگ و میر.

ما می‌خواستیم در مقایسه با شرایط و شیوه‌های زندگی که با نرخ بالاتر مرگ‌های زودرس نیز همراه است، به آن نگاه کنیم.»

مقایسه مصرف سیگار و اختلال دوقطبی

یوکام و همکارانش، از جمله مدیر برنامه پرچتر، ملوین مک اینیس، با بررسی مرگ و میر و عوامل مرتبط با آن در میان 1128 نفر که داوطلب شرکت در مطالعه طولانی مدت این برنامه در مورد افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و بدون اختلال دوقطبی بودند، شروع کردند.

آنها دریافتند که از زمان آغاز این مطالعه در سال 2006 ، 2 نفر از 56 مرگ و میر در بین گروه 847 نفر در این مطالعه بودند که دارای اختلال دو قطبی بودند.

با تنظیمات آماری ، تجزیه و تحلیل آنها نشان داد که تشخیص اختلال دو قطبی باعث شده است که کسی شش برابر بیشتر از افراد در همان مطالعه که اختلال دو قطبی ندارند ، در طی یک دوره 10 ساله درگذشت.

در مقایسه، شرکت‌کنندگان در مطالعه که تا به حال سیگار کشیده‌اند یا بالای 60 سال سن داشته‌اند، بیش از دو برابر بیشتر از افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند یا کمتر از 60 سال سن داشته‌اند، بدون توجه به وضعیت دوقطبی، در معرض خطر مرگ در همان مدت زمان قرار دارند.

محققان سپس به منبع داده دیگری روی آوردند تا ببینند آیا می توانند همان اثر را بیابند یا خیر.

آنها سالها سوابق بیمار ناشناس بیش از 18000 نفر را که مراقبت های اولیه خود را از طریق میشیگان مدیسین، مرکز پزشکی دانشگاهی دانشگاه میشیگان دریافت کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند.

در بین این گروه ، افراد مبتلا به اختلال دو قطبی چهار برابر بیشتر از افراد بدون شواهد از اختلال دو قطبی در طول دوره مطالعه می میرند.

این تیم سوابق بیش از 10،700 نفر مبتلا به اختلال دو قطبی و یک گروه مقایسه ای از بیش از 7،800 نفر را بدون هیچ گونه اختلال روانی مورد مطالعه قرار داد.

تنها عامل مرتبط با احتمال مرگ بیشتر در طول دوره مطالعه در این گروه از افراد فشار خون بالا بود.

افرادی که فشار خون بالا داشتند، پنج برابر بیشتر از کسانی که فشار خون طبیعی داشتند، در معرض خطر مرگ قرار داشتند، چه مبتلا به اختلال دوقطبی باشند یا نه.

در مقابل ، سیگاری ها دو برابر بیشتر از این که هرگز سیگاری در این نمونه جان خود را از دست می دادند ، می میرند و افراد بالای 60 سال ، بدون در نظر گرفتن وضعیت دو قطبی ، سه برابر بیشتر از مرگ می میرند.

مک اینیس، استاد روانپزشکی در دانشکده پزشکی UM گفت: در کمال تعجب، در هر دو نمونه متوجه شدیم که ابتلا به اختلال دوقطبی خطر مرگ زودرس بسیار بیشتری نسبت به سیگار کشیدن دارد.

وی امیدوار است که این یافته ها اقدامات بیشتری را در جوامع پزشکی و بهداشت عمومی انجام دهد تا عوامل زیادی را که در این خطر بسیار زیاد مرگ در افراد مبتلا به اختلال دو قطبی نقش دارد ، برطرف کند.

وی با اشاره به اینکه حدود 4 درصد از آمریکایی ها با این بیماری زندگی می کنند، می گوید: «در طول سال ها، انواع برنامه ها برای پیشگیری از سیگار و آگاهی از بیماری های قلبی عروقی انجام شده است، اما هیچ گاه کمپینی به این بزرگی برای سلامت روان انجام نشده است. اختلال دوقطبی، در حالی که حدود 11.5٪ از آمریکایی ها سیگار می کشند.

تفاوت های دیگر

یوکام و مک اینیس خاطرنشان می کنند که افراد مبتلا به اختلال دوقطبی در هر دو گروه بسیار بیشتر از افراد بدون اختلال دوقطبی سیگار کشیده اند، مطابق با مطالعات گذشته.

تقریباً نیمی (47٪) از بیماران دانشگاه میشیگان مبتلا به اختلال دوقطبی، و همچنین 31٪ از شرکت کنندگان پرچتر مبتلا به اختلال دوقطبی، سابقه سیگار کشیدن داشتند.

در مقایسه، سیگار کشیدن در بین افراد بدون اختلال دوقطبی 29 درصد از بیماران دانشگاه میشیگان و 8 درصد از شرکت کنندگان پرچتر بود.

احتمال ابتلای افراد مبتلا به اختلال دوقطبی در هر دو گروه نیز بسیار بیشتر بود زنو جنسیت مونث با خطر کمی کمتر مرگ زودرس همراه بود.

در گروه پرچتر، احتمال ابتلا به آسم، دیابت، فشار خون بالا، میگرن، فیبرومیالژیا و بیماری تیروئید در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی بسیار بیشتر از افرادی بود که اختلال دوقطبی تشخیص داده نشد.

در گروه پرچتر، شرکت کنندگانی که اختلال دوقطبی داشتند سیگاری بودند و در طول زمان در یک آزمون استاندارد شده نمرات بالاتری کسب کردند. علائم افسردگی هر دو در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که اختلال دوقطبی داشتند اما سیگار نمی‌کشیدند یا در طول زمان نمرات پایین‌تری در رتبه‌بندی افسردگی داشتند، با خطر دو برابری مرگ مرتبط بودند.

جالب اینجاست که محققان هیچ ارتباطی بین خطر مرگ و تعداد سال‌هایی که شرکت‌کنندگان Prechter دارو برای علائم سلامت روان مصرف کردند، پیدا نکردند.

همچنین با نمرات اضطراب و شیدایی ارتباطی نداشت.

در میان افراد مبتلا به اختلال دوقطبی به تنهایی در نمونه بیماران دانشگاه میشیگان، فشار خون بالا با خطر مرگ پنج برابر بیشتر همراه بود، در حالی که سیگار کشیدن با خطر مرگ تقریباً دو برابری همراه بود.

اطلاعاتی در مورد پیامدهای افسردگی یا مصرف دارو در طول زمان برای این گروه در دسترس نبود.

منتظر بودن

هر دو Yocum و McInnis می گویند این یافته ها، همراه با مطالعات وضعیت سلامت، رفتارهای مخاطره آمیز سلامتی و علل خاص مرگ افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، می تواند تلاش ها برای بهبود سلامت و کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی را نشان دهد.

تحقیقات گذشته نشان داده است که افراد مبتلا به اختلال دوقطبی بیشتر در معرض ابتلا به سندرم متابولیک هستند که به دلیل ترکیبی از عوامل مرتبط با اندازه دور کمر، کلسترول، قند خون و فشار خون، آنها را در معرض خطر بیشتری برای دیابت و بیماری های قلبی عروقی قرار می دهد.

داروهای اختلال دوقطبی می توانند به این امر کمک کنند.

همچنین مهم: اثرات ثانویه علائم اختلال دوقطبی.

فقدان فعالیت، رژیم غذایی نامناسب، مصرف بیش از حد مواد مخدر/الکل، و سطوح پایین تحصیلات و اشتغال نیز خطر کلی سلامت را افزایش می دهد، در حالی که بیمه درمانی و دسترسی به مراقبت ممکن است کمتر سازگار باشد.

به گفته محققان، آموزش بیشتر به نوجوانان و بزرگسالان چگونه با استرس، پریشانی و نوسانات خلقی کنار بیایند و چگونه علائم افسردگی را شناسایی کرده و از آنها کمک بگیرند، می تواند بخشی از افزایش مداخله زودهنگام باشد.

اختلال دوقطبی اغلب با افسردگی شروع می شود و در حال حاضر هیچ راه خوبی برای پیش بینی اینکه کدام افراد دچار اختلال دوقطبی می شوند وجود ندارد، اگرچه سابقه خانوادگی این بیماری باعث افزایش خطر می شود.

تحقیقات ژنتیکی در برنامه پرچتر و جاهای دیگر این عوامل کمک کننده را مطالعه می کند.

یوکام می گوید: «اختلال دوقطبی هرگز در گواهی مرگ به عنوان علت اصلی مرگ ذکر نمی شود، اما می تواند عامل مستقیم یا ثانویه مرگ باشد، از جمله در موارد خودکشی. به طور متوسط، افراد مبتلا به اختلال دوقطبی 8 تا 10 سال زودتر از سایر افراد هم سن خود می میرند.

به طور مشابه، مک اینیس می گوید، سیگار کشیدن به ندرت در گواهی فوت ظاهر می شود، اما به خوبی به عنوان یک عامل خطر اصلی منجر به سرطان و اورژانس های قلبی عروقی به عنوان علل مرگ شناخته می شود.

به همین دلیل است که سازمان ها و سازمان های کمپین سلامت عمومی مورد توجه قرار گرفته است.

او می‌گوید: «ما باید بیشتر بدانیم که چرا افراد مبتلا به اختلال دوقطبی بیماری‌ها و رفتارهای بهداشتی بیشتری دارند که زندگی و امید به زندگی آنها را به خطر می‌اندازد و بیشتر به عنوان یک جامعه برای کمک به آنها برای زندگی سالم‌تر و دسترسی مداوم به مراقبت‌ها تلاش می‌کنند.

برنامه پرچتر هنوز افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و بدون اختلال دوقطبی را در مطالعه طولی خود می پذیرد.

بودجه این مطالعه از سوی صندوق تحقیقات دوقطبی Heinz C. Prechter در مرکز افسردگی خانواده آیزنبرگ دانشگاه میشیگان و بنیاد ریچارد تام و همچنین موسسه ملی سلامت روان و مرکز ملی پیشرفت علوم ترجمه تامین شد. بخشی از مؤسسات ملی بهداشت.

محققان از ابزار Michigan Medicine DataDirect برای بررسی داده های بیمار ناشناس استفاده کردند.

منبع: دانشگاه میشیگان