تصویر: پروفسور یان دالزیل برنده مدال پنروز مدرسه علوم زمین UT Jackson در جزیره جورجیا جنوبی در اقیانوس اطلس جنوبی
چشم انداز بیشتر ▼
اعتبار: ایان دالزیل
Ian WD Dalziel، استاد دانشکده علوم زمین جکسون در دانشگاه تگزاس در آستین، به دلیل اکتشافات پیشگام در مورد جغرافیای باستانی زمین و ابرقاره های گذشته، مدال پنروز انجمن زمین شناسی آمریکا را دریافت کرد. مدال پنروز که در سال 1927 تأسیس شد، معتبرترین جایزه شغلی در زمین شناسی محسوب می شود.
داگ واکر، رئیس سابق GSA، در نامهای گفت که مشارکتهای علمی دالزیل نشاندهنده پیشرفتهای بزرگ در علم زمینشناسی است و نور جدیدی را بر دورههای کلیدی در گذشتههای دور سیاره ما، مانند “زمین گلوله برفی” و “انفجار کامبرین” چند سلولی نشان میدهد. زندگی
کار دالزیل در بازسازی موقعیت قاره های گذشته سیاره ما مهم است. یافته های او شامل شواهدی است که نشان می دهد نیم میلیارد سال پیش، در طی انفجار کامبرین، تگزاس در کنار قطب جنوب قرار داشت. او همچنین زمین شناسی را فاش کرد که نشان داد 50 میلیون سال بعد بخشی از فلات بزرگی بود که آمریکای شمالی باستان را به کوه های آند آرژانتین متصل می کرد. این اکتشافات و سایر اکتشافات از قبل از پانگه آ، آخرین باری که تودههای زمین در کنار هم قرار گرفتند، علاقهای دوباره به جغرافیای سیاره ما برانگیخت و این ایده را القا کرد که ابرقارههای دیگر قبلاً وجود داشتهاند.
دامیان سافر، مدیر مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تگزاس (UTIG)، که دالزیل از سال 1985 در آنجا مشغول به کار است، گفت: «یان مطمئناً جایگاه خود را در میان غولهای علمی زمینشناسی به دست آورده است. روح کشف، که هسته اصلی ماموریت UTIG است.”
جایزه امسال پنجمین باری است که مدال پنروز به یکی از اعضای هیئت علمی یا فارغ التحصیلان مدرسه جکسون UT تعلق می گیرد. برندگان قبلی این جایزه شامل اقیانوس شناس افسانه ای موریس “داک” یوینگ (بنیانگذار UTIG) و رابرت فالک، عضو هیئت علمی سابق مدرسه جکسون هستند.
این جایزه در شماره جولای GSA Today اعلام شد.
دالزیل در سنین پایین شیفته زمین شناسی شد، زمانی که در کودکی، والدینش او را به سفرهای یک هفته ای در میان جزایر و کوه های اسکاتلند بردند – جایی که او اهل آنجاست. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ادینبورگ با درجه دکتری. در زمین شناسی، دالزیل در سال 1963 به دانشگاه ویسکانسین مدیسون و رصدخانه زمین شناسی لامونت دوگرتی (زمین کنونی) دانشگاه کلمبیا در سال 1968 به دانشگاه ویسکانسین-مدیسون پیوست. شرق کیپ هورن. در آنجا او زمینشناسی را مشابه آنچه در جنوبیترین آند شیلی و آرژانتین با آن مواجه شده بود یافت: شواهدی مبنی بر اینکه حداقل 100 میلیون سال پیش مکانهای کنونی دوردست به هم پیوسته بودند، ایده مهمی در آن زمان، با توجه به اینکه بسیاری از زمینشناسان هنوز در حال تطبیق با آن هستند. پارادایم جدید تکتونیک صفحه ای
این کشف باعث شد دالزیل عضویت افتخاری در انجمن زمین شناسی آرژانتین داشته باشد.
ویکتور راموس که در آن زمان رئیس انجمن بود و اکنون استاد بازنشسته دانشگاه بوئنوس آیرس است، میگوید: «یان انرژی، تجربه و میل به کار در مکانهایی داشت که قبلاً هیچکس در آن کار نکرده بود». مهمتر از همه، او از نزدیک با جامعه علمی در شیلی و آرژانتین کار کرد. این شیوه کار در آن زمان در آمریکای جنوبی بسیار مورد استقبال قرار گرفت.
دالزیل به جستجوی نشانههایی از تاریخ زمین ساختی زمین در قطب جنوب ادامه داد، جایی که او و همکارانش دریافتند که ورقه یخی غرب قطب جنوب – کمپایدارترین صفحه یخی روی این سیاره – بر روی مجمعالجزایری متشکل از بلوکهای پوسته جداگانه قرار دارد که همه آنها حرکت کردهاند. و ممکن است همه هنوز به طور جداگانه حرکت کنند. پس از پیوستن به UT در سال 1985، دالزیل تیمی را رهبری کرد که شبکه ای از گیرنده های GPS را در غرب قطب جنوب قرار داد. برای اولین بار، دانشمندان افزایش سنگ بستر را با ذوب شدن وزن یخ مشاهده کردند. این یافتهها به افزایش هشدار کمک کرد که ذوب شدن یخهای قطب جنوب تهدیدی مبرمتر از آن چیزی است که هر کسی انتظارش را داشت برای افزایش سطح جهانی سطح دریاها بهوجود میآید.
با این حال، شاید مهمترین مشارکت دالزیل، تحقیقاتی بود که به نظریه چرخههای ابرقارهای انجامید – این ایده که هر چند صد میلیون سال یک بار قارههای زمین در یک خشکی ادغام میشوند. در سال 1989، او 25 زمین شناس برتر جهان را متقاعد کرد تا او را در سفری به قطب جنوب همراهی کنند، جایی که او تصور می کرد ممکن است سرنخ های فیزیکی از جغرافیای زمین را قبل از تجمع پانگه آ، تنها ابرقاره شناخته شده در آن زمان بیابد.
دالزیل گفت: «ایده این بود که زمینشناسی قطب جنوب را وارد جریان اصلی جهانی کنیم
پس این اتفاق افتاد. ایده هایی که توسط این اکسپدیشن جرقه زده شد، موجی از تحقیقات را به راه انداخت که راه را برای فرضیه های قابل آزمایش در مورد جغرافیای پیش از پانگه آ، ابرقاره های گذشته و تأثیر آنها بر محیط جهانی باز کرد.
دالزیل اکنون 80 ساله است که قصد دارد به جستجوی پاسخ (و ماجراجویی) در مکان های دوردست ادامه دهد.
دالزیل که در حال حاضر در حال برنامه ریزی برای بازگشت به جورجیا جنوبی است، گفت: «همیشه ارتباطاتی وجود دارد که باید در افق ایجاد شود. زمین شناسی به قدری زیاد است که انتخاب محل جستجوی سرنخ های مناسب تقریباً به معیاری از ذوق علمی تبدیل می شود.
ایان دالزیل مدال پنروز را در 10 اکتبر طی مراسمی در GSA Connects 2021 در پورتلند، اورگان دریافت خواهد کرد.
دریافت کنندگان مدال پنروز UT قبلی شامل اعضای هیئت علمی علوم زمین شناسی باب فالک (2000) و “دکتر” یوینگ (1974)، محقق دفتر زمین شناسی اقتصادی پرستون کلود (1976) و فارغ التحصیل گروه علوم زمین شناسی جان کراول (1995) هستند.
###
سلب مسئولیت: AAAS و EurekAlert! مسئولیتی در قبال صحت اخبار منتشر شده در EurekAlert ندارد! با مشارکت موسسات یا استفاده از هر گونه اطلاعات از طریق سیستم EurekAlert.
