در مایورکا، شام مرغ دریایی شامل زیتون اسپانیایی است

نسخه اصلی مقاله

جزایر بالئاریک، مجمع الجزایر مدیترانه ای در سواحل اسپانیا، یک مقصد گردشگری محبوب است. باشگاه‌برها و علاقه‌مندان به زندگی شبانه به ایبیزا می‌روند، در حالی که مایورکا بین خانواده‌ها و ماه عسل‌هایی که به دنبال آفتاب، شن، دریا و تاریخ هستند، محبوب‌تر است. برای گردشگران و ساحل‌نشینان، مرغ‌های دریایی جیغ و خروش که سیب زمینی سرخ کرده می‌دزدند یک آفت است. اما این پرندگان همه جا حاضر نقش مهم زیست محیطی شگفت انگیزی در مجمع الجزایر زیبا دارند.

دو دهه پیش، الخاندرو مارتینز آبراین، بوم شناس، مشغول مطالعه مستعمرات پرندگان دریایی در سواحل اسپانیا در نزدیکی جزایر بالئاریک بود که متوجه چیز عجیبی شد. روی رخنمون‌های صخره‌ای و در خلیج‌های دورافتاده، حفره‌های زیتون سبز مایل به قهوه‌ای را پیدا کرد که در همه جا زیر پای تار و پود انبوهی از انبوهی از انبوهی‌ها پراکنده بودند. مرغان زرد پا. در بیشتر نقاط، گودال ها بدون جوانه زدن در شکاف های سنگ آهک تجمع یافته اند. اما در یک مستعمره در دلتای رودخانه ابرو، در حدود 175 کیلومتری جنوب بارسلونا، درختان زیتون از تپه های شنی جوانه می زنند.

درختان زیتون وحشی در اسپانیا رایج هستند، جایی که فنیقی ها این گیاه را بیش از 3000 سال پیش از شرق مدیترانه معرفی کردند. درختان از نظر فرهنگی نیز مهم هستند. مردم حداقل از قرون وسطی به پرورش زیتون خانگی و مراقبت از نخلستان های منطقه پرداخته اند.

مارتینز آبراین، بوم‌شناس اکنون در دانشگاه لاکرونیا در اسپانیا، می‌گوید در دلتای رودخانه ابرو، گودال‌های تخلیه‌شده اکوسیستم را از علف‌ها و بوته‌های معمولی سیستم‌های تپه‌های شنی به جنگل‌های زیتون وحشی تغییر دادند. با اتصال نقاط، او متوجه شد که مرغ‌های دریایی زیتون را در جای دیگری می‌خورند و گودال‌ها را به صورت توده‌های کوچک در اطراف محل پرورش خود دور می‌اندازند. او می گوید: «این واقعاً مهندسی محیط زیست بود و هیچ کس به آن توجه نکرد.

مارتینز آبرین شروع به جمع آوری گودال های تف شده کرد، اما بعد از اینکه هاروکو آندو، بوم شناس و کارشناس پراکندگی بذر در موسسه ملی تحقیقات اکولوژیکی ژاپن، در جریان بازدید اخیر از اسپانیا از مرغان دریایی شنید که زیتون می خورند، این کشف معنای جدیدی پیدا کرد.

آندو فاش کرد که با مارتینز آبرین و سایر همکاران کار می کند در تحقیقات جدید مرغان‌های پا زرد هم زیتون‌های وحشی و هم اهلی را می‌خورند و این دانه‌ها را در فواصل زیادی بین جزایر بالئاریک پخش می‌کنند. این مجمع الجزایر شرایط ایده آلی را برای مطالعه پراکندگی دانه های مرغ دریایی در اختیار دانشمندان قرار داد. برخی جزایر مانند دراگونرا که در حدود یک کیلومتری سواحل غربی مایورکا واقع شده‌اند، دارای بیشه‌های زیتون‌های وحشی و اهلی هستند، اما در جزایر کوچک‌تر و بدون درخت، پرندگان تنها پراکنده‌کننده سنگ هستند.

دبرا واتون، بوم شناس دانشگاه کانتربری در نیوزلند و بنیانگذار مؤسسه تحقیقات علمی Moa’s Ark، که در مطالعه جدید شرکت نداشت، گفت: یافته ها “به وضوح پتانسیل مرغ های دریایی را برای حمل دانه از جزیره ای به جزیره دیگر نشان می دهد.” . او می افزاید: «پراکندگی یک فرآیند اساسی در شکل دادن به جوامع گیاهی است که زیربنای یک اکوسیستم است. بنابراین این مرغ های دریایی بخشی جدایی ناپذیر از محیط زیست خود هستند.

آندو و همکارانش برای اینکه بفهمند مرغ‌های دریایی تا چه اندازه می‌توانند دانه‌های زیتون را پخش کنند، باید بدانند چقدر طول می‌کشد تا مرغ‌های دریایی چاله‌های زیتون را استفراغ کنند. در آزمایش‌هایی با پرندگان اسیر، دانشمندان به چهار مرغ دریایی پای زرد زیتون پنهان شده در ساردین‌های خوشمزه تغذیه کردند. به طور متوسط، مرغ‌های دریایی بیش از 30 ساعت طول می‌کشد تا دانه‌های پاک شده از میوه‌های گوشتی را بیرون بیاورند.

در طول این دوره به‌طور شگفت‌آور طولانی، مرغ‌های دریایی می‌توانند گودال‌های زیتون را در فواصل طولانی حمل کنند. بر اساس حرکت 20 پرنده وحشی مجهز به فرستنده جی پی اس، دانشمندان تخمین می زنند که به طور متوسط ​​مرغ های دریایی چاله های زیتون وحشی را بیش از 7.5 کیلومتر و چاله های زیتون اهلی را بیش از 12.5 کیلومتر جابجا می کنند. آنها تخمین می زنند که دورترین فاصله مرغ های دریایی، گودال های زیتون را در مجمع الجزایر حمل می کنند، 100 کیلومتر است.

آندو می‌گوید، اینکه مرغ‌های دریایی زیتون‌های اهلی را در فاصله‌های بیشتری نسبت به مرغ‌های وحشی حمل می‌کنند، نشان می‌دهد که پرندگان زیتون‌های بزرگ‌تر و گوشتی‌تر را ترجیح می‌دهند – درست مانند انسان‌ها – و برای رسیدن به بیشه‌هایی که در آن رشد می‌کنند، دورتر پرواز می‌کنند.

مارتینز آبرین می‌گوید مرغ‌های پای زرد مدت‌هاست که به‌عنوان یک مزاحم برای کنترل و نه بخشی از اکوسیستم دیده می‌شوند. اما اکنون او امیدوار است که مردم نقش ارزشمند خود را به عنوان پراکنده بذر تشخیص دهند. مرغ دریایی نه فقط ریختن زباله در محل های دفن زباله و ماهیگیران را آزار می دهند – آنها همچنین به شکل دادن به مناظر در سراسر مجمع الجزایر کمک می کنند.

مارتینز آبرین اضافه می کند که هیچ کدام از گونه ها خوب یا بد نیستند. همه آنها فقط بخشی از بافت زندگی هستند. یک نخ شل را بکشید و ممکن است متوجه شوید که یک پرنده دریایی را به یک میان وعده غیرمنتظره متصل می کند.