دو اکتشاف از عصر دایناسورها، به همراه کشفی جدیدتر که از مرز دیرینه‌شناسی و انسان‌شناسی عبور می‌کند، تیتر این پست هستند. طبق معمول، من از قدیمی ترین ها شروع می کنم و به مرور زمان پیش می روم.
سواحل جنوبی انگلستان یکی از مشهورترین و مهم ترین مناطق فسیلی در جهان است، از بسیاری جهات جایی است که خود علم دیرینه شناسی آغاز شد. در انتهای شرقی “صخره های سفید دوور” از گچ مربوط به دوره کرتاسه ساخته شده است، در واقع کل دوره کرتاسه به دلیل وجود این سنگ ها از کلمه لاتین گچ نامگذاری شده است. انتهای غربی سواحل جنوبی انگلستان نیز به خاطر فسیل‌هایش از دوره تریاس، یعنی طلوع عصر دایناسورها، به خوبی شناخته شده است.
این وسط ساحل جنوبی است، به اصطلاح ساحل ژوراسیک، که شامل جزیره وایت است، که با این حال، بیشتر به خاطر فسیل هایش شناخته شده است. در اینجا بود، در یک پیاده‌روی در لبه آب، فیل جاکوبز، علاقه‌مند به فسیل، نوک پوزه‌ای را دید که روی زمین زیر یک سنگ افتاده بود. جیکوبز که متوجه شد پوزه باید به تازگی از روی صخره فرسایش یافته باشد، استخوان ها را محکم کرد و به سرعت از دوستش استیو اچ به او کمک کرد تا ببیند آیا استخوان های دیگری از حیوان هنوز در سنگ وجود دارد یا خیر. بنابراین آنها حفاری دشوار و خطرناکی را آغاز کردند که چندین ماه طول کشید، اما در نهایت این دو شکارچی فسیل موفق شدند جمجمه ای به طول 2 متر از یک پلیوسور، شکارچی راس اقیانوس های ژوراسیک در حدود 150 میلیون سال پیش را پیدا کنند.
اگرچه این فسیل هنوز نیاز به بررسی دقیق و دقیق دارد، اما به نظر می رسد جمجمه کامل ترین کشف شده از یک پلیوسور است و بر اساس اندازه جمجمه در زندگی، این حیوان 10 تا 12 متر طول داشته است. آرواره ها حاوی 130 دندان بلند و تیغی بود و نقاط اتصال ماهیچه ای روی جمجمه نشان می دهد که این موجود احتمالاً 33000 نیوتن نیروی گاز گرفتن داشته است، دو برابر تمساح آب شور، قوی ترین نیش امروز جهان، به طور کلی، یک دریای واقعی. هیولا
و این جمجمه در یک برنامه ویژه بی بی سی به میزبانی دیوید آتنبرو برای جهانیان آشکار خواهد شد. این ویژه برای روز سال نو در بریتانیا برنامه ریزی شده است و امیدواریم به زودی در سایر نقاط جهان نیز دیده شود. بهتر از همه، جیکوبز و اچ مطمئن هستند که بقیه حیوانات هنوز در آن صخره هستند و منتظر حفاری هستند. شاید پول و بدنامی که توسط افراد خاص ایجاد می شود به آنها اجازه دهد تا بقیه این جانور خارق العاده را بیابند.
و در مورد شکارچیان اوج، دیرینه شناسان دانشگاه کلگری و موزه دیرینه شناسی سلطنتی تایرل از کشف یک نمونه جوان از Gorgosaurus libratus، یکی از بستگان تیرانوزاروس رکس معروف، با محتویات معده و آخرین وعده های غذایی آن دست نخورده خبر دادند. . خود این نمونه حدود 75 میلیون سال قدمت دارد و گمان می رود در زمان مرگ بین 5 تا 7 سال سن داشته است. در زندگی، این حیوان حدود 350 کیلوگرم وزن داشت، به اندازه یک انسان قد داشت، در حالی که از بینی تا نوک دم بیش از چهار متر اندازه داشت.
با این حال، چیزی که این نمونه را بسیار جالب می کند، استخوان های یافت شده در معده این حیوان است، چهار پا از نوع دیگری از دایناسورهای پرنده مانند به نام سیتیپس، که هر کدام به اندازه یک بوقلمون امروزی بودند. استخوان ها مفصل می شوند، به عبارت دیگر، آنها با جویدن خرد نمی شوند و به نظر می رسد که یک جفت بیشتر از دیگری آسیاب شده است، بنابراین ممکن است دو وعده غذایی آخر حیوان باشد. همچنین هیچ مدرکی از بقیه بدن سیتیپس وجود ندارد، اما بعید است که گوشتخواری مانند G libatus اگر می توانست بقیه طعمه های خود را نخورد.
یافته‌های قبلی تیرانوسوریدهای جوان نشان داده‌اند که آنها در واقع لاغرتر، چابک‌تر و سریع‌تر از بزرگسالان هیولا خردکننده استخوان بودند، و نمونه G libatus با این تصویر مطابقت دارد. آخرین تغذیه حیوان نیز به این ایده کمک می کند، زیرا سیتیپس ها خود حیوانات بسیار کوچک و سریعی هستند، بنابراین G libatus جوان باید یک شکارچی سریع برای گرفتن آنها باشد. موجودی بسیار متفاوت از غول‌های عضلانی قدرتمندی که در آن رشد کرده‌اند.
سرانجام، امروز می‌خواهم درباره یک مطالعه جدید از دانشگاه آرهوس دانمارک صحبت کنم که در مرز دیرینه‌شناسی و انسان‌شناسی قرار دارد. این مطالعه دوباره این سوال را بررسی می کند که چه چیزی باعث انقراض پستانداران بزرگ عصر یخبندان مانند ماموت، ماستودون، خرس غار، گوزن ایرلندی و غیره شده است. به عنوان یک گروه، این حیوانات به عنوان مگافون شناخته می شوند، که به عنوان هر گونه ای تعریف می شود که در صورت رشد کامل بیش از 44 کیلوگرم وزن داشته باشد. برای دهه‌ها، بحث این بود که آیا این گونه‌ها به دلیل تغییرات آب و هوایی، عصر یخبندان منقرض شده‌اند یا توسط اجداد ما تا انقراض شکار شده‌اند.
در این مطالعه DNA 139 گونه بزرگ که هنوز زنده هستند، مانند فیل، کرگدن، گاو، گاو، آهو، کانگورو و حتی میمون‌عموهای بزرگ ما مورد بررسی قرار گرفت. آنچه محققان دریافتند این بود که در طول 800000 سال گذشته، جمعیت حیوانات بزرگ حتی با رشد یخ های قطبی نسبتاً ثابت مانده اند و سپس هر 100000 سال یکبار عقب نشینی می کنند. سپس، حدود 50000 سال پیش، جمعیت حتی آن دسته از گونه‌هایی که هنوز زنده مانده‌اند، کاهش محسوسی را نشان می‌دهند، درست در زمانی که ماموت‌ها و دیگران منقرض شدند. اگر جمعیت ها برای بیش از 700000 سال تغییر آب و هوا ثابت مانده باشند، بسیار بعید است که آب و هوا باعث کاهش ناگهانی جمعیت شود.
علاوه بر این، زمان دقیق کاهش جمعیت همیشه با دوره ای مطابقت دارد که باستان شناسی نشان می دهد که اولین انسان ها وارد این منطقه شده اند. اگر درست باشد، احتمالاً به نظر می رسد که تخریب محیط زیست توسط گونه های ما یک تحول اخیر نیست، بلکه از ابتدا بخشی از طبیعت ما بوده است.
